Sokołowice

Antoni Skarżyński kupił te dobra w 1806 roku i krótko potem, bo w latach 1806-1810, wybudował rezydencję. Zgodnie z panującym już od około dwudziestu lat stylem nie wzniósł ani staropolskiego dworu z alkierzami, ani barokowego pałacu z bocznymi skrzydłami, lecz prosty, klasycystyczny, parterowy dwór na rzucie prostokąta, z silnie zaznaczonym piętrowym ryzalitem podzielonym jońskimi pilastrami w tak zwanym wielkim porządku i zwieńczonym trójkątnym frontonem. Dwór nakryty dachem naczółkowym.

Sokołowice, dawniej zwane Sokołowem, występują w dokumentach od 1397 roku. Znanymi nam dziedzicami Sokołowa byli między innymi Zbąscy, Mielińscy, w XVIII wieku Borzęccy, następnie Zabłoccy. W 1806 roku majętność kupił Antoni Skarżyński i w rękach jego rodziny Sokołowice, zwane jeszcze ciągle Sokołowem, pozostawały aż do okresu międzywojennego. W 1930 roku Sokołowice należały do Henryka Skarżyńskiego. W 1926 roku, kiedy właścicielką była jeszcze Klementyna Skarżyńska, majątek liczył 628 hektarów.

Rusko

W 1873 roku dla Czarneckich, właścicieli licznych majątków i pałaców w Wielkopolsce, zbudowany został pałac w Rusku, piętrowy, z obszernymi bocznymi skrzydłami i oczywiście nieodłączną wieżą, symbolem średniowiecznych korzeni rodu właściciela. Tym razem jednak wieża jest niska, na planie koła. Bardzo okazały trzykondygnacyjny ryzalit na osi, wsparty na trzech arkadach i mieszczący wejście główne. Pałac nakryty dachem czterospadowym. Podobnie skrzydła boczne.

Rusko występuje w dokumentach co najmniej od XVI wieku, kiedy to w 1578 roku należało do Bielawskich. W XVII wieku własność Suchorzewskich, pod koniec XVIII wieku Zarembów, później Objezierskich, a następnie od 1870 roku Czarneckich, kupione od Objezierskich przez hr. Zygmunta Czarneckiego (1823-1908). Ten przekazał Rusko w 1897 roku swemu synowi, również Zygmuntowi (ur. 1866), który po przejściach w niemieckim więzieniu zmarł w 1940 roku bezpośrednio po wyjściu. Jego córka Barbara, żołnierz AK, zginęła w 1943 roku w Oświęcimiu. W rękach Czarneckich Rusko pozostawało aż do drugiej wojny światowej.

Rozpętek

W latach osiemdziesiątych ? może nieco wcześniej ? w stylu podberlińskich willi wzniesiony został dla Adolfa Meyera, ówczesnego właściciela miejscowości, zapewne przez architekta Wiktora Stabrowskiego dwór, czy może raczej eklektyczny pałac, z przewagą cech klasycystycznych, piętrowy, na rzucie nieregularnym, z zasadniczo prostokątnym korpusem głównym i przybudówkami na narożach: po jednej stronie parterową, z trójbocznym występem z kolumnami, a po drugiej kwadratową, czterokondygnacyjną w formie wieży, z najwyższą kondygnacją otwartą potrójnymi arkadami na wszystkie strony-rodzajem loggii. W elewacji ogrodowej taras z kamiennymi kolumnami. Pałac nakryty niskimi dachami czterospadowymi.

Rozpętek, różnie pisany, wzmiankowany jest co najmniej od połowy XV wieku. Pod koniec XVIII wieku jego właścicielami byli Stanisław Brodzki i Wojciech Rudzki, a także Jan Kalkstein. W połowie XIX wieku Rozpętek należał do Teodora Dembińskiego, później do fundatora pałacu Adolfa Meyera, a następnie Niemca Eugena Landgrafa.

W 1939 roku właścicielem miejscowości był Niemiec Wilhelm Landgraf. Majątek w 1926 roku liczył 474 hektary.

Niszczenie rezydencji

W czasach powojennych niszczono rezydencje na różne sposoby, zarówno przez zwykłą dewastację, jak i przez przebudowy zewnętrzne i wewnętrzne. Jedną z metod, która zastosowana została w Tarcach, było systematyczne zaniedbywanie przez użytkownika ? szkołę, dyrekcję PGR, ośrodek zdrowia lub inną instytucję-zajmowanego budynku tak długo, aż przestawał nadawać się do użytku. Wówczas budowano w najbliższym sąsiedztwie nowe ohydne, często przytłaczające wielkością gmaszysko, psujące pod względem estetycznym i zabytkowym najbliższe otoczenie. Tak stało się w Tarcach czy pobliskim Kotlinie. Dowodzi to zbarbaryzowania ogromnej części polskiej inteligencji po 1945 roku, bo przecież decyzję taką podejmował najpierw kierownik zajmującej zabytkowy pałac instytucji, potem zatwierdzał jego przełożony, następnie godził się z nią architekt z nadzoru budowlanego i projektant nowej budowli. Oni wszyscy są winni, że na dzisiejszej polskiej wsi nie da się oglądać dzieł rąk ludzkich, poza nie zniszczonymi jeszcze zabytkami, bo trzeba stwierdzić, że niemal całe powojenne budownictwo na polskiej wsi jest pozbawione wartości estetycznej.

Tarce znane są w dokumentach co najmniej od 1293 roku, kiedy to Przemysł II nadał Ostrów nad Prosną komesowi Tarscinusowi. W latach 1395-1399 występował Mikołaj Tarzecki. W XVI wieku Tarce należały do Tarzeckich, w XVII do Twardowskich, w XIX Gorzeńskich. Ci od 1870 roku używali podwójnego nazwiska Ostroróg-Gorzeńscy. Zygmunt Ostroróg-Gorzeński otrzymał od papieża Piusa IX tytuł hrabiowski za wielkie zasługi dla wiary i Kościoła. Później Tarce należały do Skarżyńskich. Zdzisław Skarżyński zginął zapewne w 1943 roku. W 1939 roku Tarce należały do dr. Zdzisława Skarżyńskiego. Majątek w 1926 roku liczył 2075 hektarów.

Września Opieszyn

Dość okazała rezydencja hrabiów Ponińskich, wybudowana w 1870 roku w stylu eklektycznym. Pałac z pewną przewagą elementów klasycyzujących, dość surowy i pozbawiony częstej w eklektyzmie pretensjonalności. Piętrowy, z trójbocznym ryzalitem na osi, nakryty dachem czterospadowym. Ryzalit, zwieńczony attyką i poprzedzony wysuniętym gankiem dźwigającym balkon.

Września wraz z przedmieściem Opieszyn stanowiącym rezydencję właścicieli tego niegdyś prywatnego miasta, a potem właścicieli już tylko dóbr wrzesińskich, dzieliła wspólne z Opieszynem losy. W 1256 roku była wsią rycerską. W 1357 roku stała się prywatnym miastem, całkiem dużym, gdyż w 1458 roku na wyprawę przeciwko zakonowi krzyżackiemu dostarczyła 15 żołnierzy. Od XIII do XVI wieku własność Porajów Wrzesińskich, w latach 1619-1694 Działyńskich, 1694-1721 Macieja Niegolewskiego, 1721-1756 Gniazdowskich. Gdy Maciej Niegolewski sprzedawał Wrześnię wraz z całym dobytkiem, zastrzegł sobie jedynie zatrzymanie kucharza. W XVIII i XIX wieku własność Ponińskich. Wreszcie wraz z ręką Heleny z Ponińskich zamężnej za Edwardem Mycielskim (1865-1939) przeszła do tych ostatnich. W 1579 roku we Wrześni było 17 szewców, 6 stolarzy, 6 kuśnierzy, 10 krawców, 2 kołodziejów, 7 rzeźników, 4 czapników i powroźnik. Edward Mycielski z Wrześni był kawalerem maltańskim. W 1939 roku dobra wrzesińskie stanowiły własność Edwarda Mycielskiego, w 1926 roku liczyły ponad 3300 hektarów i miały gorzelnię.

art budynki srebrna gora laszczyn jarogniewice owinska poczatki zabiczyna g 2 art budynki g 2 karmin obudno gultowy kakolewo konin g 3 art budynki g 3 mikoszki popowo ignacewo rojeczyn wielowies mosciejewo g 4 art budynki g 4 historia jarocina jarocin nierzychowo wlasciciele pakoslawia pakoslaw g 5 art budynki g 5 polazejewo zbietka wilkowo polskie szyplow swadzim g 6 art budynki g 6 chechel obra starkowiec wolsztyn komorowo historia miasta g 7 art budynki g 7 zakrzew siedmiorogow okolica siedmiorogowa otorowo miejscowosc ossowskich g 8 art budynki g 8 dzieje zajaczkowa karczewo jablonna wlasciciele majatku pareczewo g 9 art budynki g 9 racot plan budowli redgoszcz poczatki rokosowa wloszakowice g 10 art budynki g 10 zbaszyn wyskoc pepowo chociszewice napachanie lusowko g 11 art budynki g 11 grotkowo klonowiec wazne dzieje poczatki lewkowa budowa palacu g 12 art budynki g 12 lewkow poczatki wojnowa zielona gora wojnowo uscikowo g 13 art budynki g 13 trzcinica wielkosc majatku trzebiny szczury wlasciciele dworu g 14 art budynki g 14 pomarzanowice jankowscy helenowo gutow wlasnosc kosciana g 15 art budynki g 15 bonikowo boczkow czarnotki ciolkowscy ciolkowo g 16 art budynki g 16 trebaczow stary sielec wyglad dworu wielen polnocny historia wielenia g 17 art budynki g 17 kowalew kaczkowo grocholin wyglad palacu piotrkowice g 18 art budynki g 18 poznan piotrowo nowy wlasciciel rozbudowa dworu wroniawy zelice g 19 art budynki g 19 slawin wierzbiczany swieciechowa studzieniec architektura dworow g 20 art budynki g 20 sokolowice rusko rozpetek niszczenie rezydencji wrzesnia opieszyn domy szkieletowe pod klucz wizualizacja danych na mapie wdmuchiwanie celulozy szkiełkowanie aluminium wzorcowanie siłomierza ceny transferowe dokumentacja cięcie wodą waterjet ogrodzenia panelowe cieszyn wzorcowanie dynamometru chłodnictwo pomorskie